Na co dzień, jestem dzieckiem księżyca. Zagubionym w ciemnościach. Bezbronnym i niewinnym, naiwnym i ufnym. Zachwyconym swoim stworzycielem, który swą tarczą oświetla mi skroń.
Na co dzień, potrafię być tylko ćmą, co boleśnie uderza o żarówkę, łamiąc sobie skrzyła, złudną nadzieją wypełnienia serca światłością, marzącą o byciu motylem, co w świetle dnia łowi na swe skrzydła blask, najpiękniejszych kolorów świata.
Na co dzień, jestem tym czarnym kotem, co błądzi po ciepłym ciele i łasi się wtedy, gdy tego zapragnie, podążając własnymi drogami. Zawsze na przekór, zawsze na przełaj. Indywidualny, tajemniczy i ciepły zarazem.